ΟΡΘΟΛΟΓΕΙΝ

Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Η πρόσφατη αγιοκατάταξη του Γέροντος Τύχωνος του Ρώσου Αγιορείτου αποτελεί για την Ορθόδοξη συνείδηση μία δικαίωση που άργησε, αλλά δεν λησμονήθηκε. Η Εκκλησία δεν «δημιουργεί» αγίους. Αναγνωρίζει εκείνους που ήδη ζουν μέσα στη Χάρη του Θεού. Και ο Γέρων Τύχων ανήκει αναμφίβολα σε αυτήν την κατηγορία. Πολλοί Έλληνες γνώρισαν τον παπά Τύχωνα μέσα από τη σειρά « Άγιος Παΐσιος: Από τα Φάρασα στον Ουρανό ». Η χαρακτηριστική του μορφή και η απλότητα του λόγου του - «καλό μου Παΐσιο» - άγγιξαν τις καρδιές των ανθρώπων. Όμως η αγιότητά του δεν περιορίζεται σε τηλεοπτική αποτύπωση ούτε σε χαριτωμένες φράσεις. Ο Όσιος Τύχων ήταν η ενσάρκωση της ανιδιοτελούς αγάπης και της βαθειάς πραότητας. Μορφή ησυχαστική, άνθρωπος ταπείνωσης, προσευχής και πνευματικού αγώνα. Οι σύγχρονοί του μαρτυρούν εμπειρίες υπερφυσικές: συλλειτουργία με Αγγέλους, αρπαγές του νου στην προσευχή, φωτισμό προσώπου κατά τη Θεία Λειτουργία. Ό...

  Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Την ερχομένη Κυριακή, σύμπασα η Ορθοδοξία, (Παλαιού και Νέου Ημερολογίου), συνεορτάζει την Κυριακή της Ορθοδοξίας . Πρόκειται για έναν εορτασμό ο οποίος μέσα στο κατανυκτικό κλίμα της Αγίας Μεγάλης Τεσσαρακοστής έρχεται να μας θυμίσει το τέλος μιας μεγάλης διαμάχης που τάραξε την Ορθόδοξο Εκκλησία: της αίρεσης της Εικονομαχίας. Η περίοδος εκείνη, στιγματίστηκε από την διάσπαση μεταξύ "εικονομάχων" και "εικονοφίλων", η οποία επέφερε ωμή βία, διώξεις και μια σειρά μαρτύρων οι οποίοι θυσίασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την αναγκαιότητα της ύπαρξης των ιερών εικόνων. Ακόμη και σήμερα, υπάρχουν σύγχρονες μορφές εικονομαχίας. Αυτές κυρίως προέρχονται από εξωεκκλησιαστικούς κύκλους. Οι άνθρωποι αυτοί, αποκαλούν την αποδιδόμενη τιμή στις Άγιες εικόνες, "ειδωλολατρεία". Κάτω από το πρίσμα της λογικής αυτών των ανθρώπων, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η χαροκαμμένη μάνα που αγκαλιάζ...

Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Στη ζωή μας κάνουμε λάθη. Πολλά λάθη. Άλλα μικρά, άλλα μεγάλα, κι άλλα που κουβαλάμε μέσα μας για χρόνια, σαν βάρος που δεν λέει να φύγει. Μαζί με τα λάθη έρχονται και οι δοκιμασίες. Αδικίες, αρρώστιες, απογοητεύσεις, άνθρωποι που μας πλήγωσαν χωρίς λόγο. Κι εκεί, μέσα σε όλο αυτό το βάρος, γεννιέται ένα ερώτημα: Αντέχω; Και αν αντέξω, έχει νόημα; Η Εκκλησία δεν απαντά σ’ αυτά τα ερωτήματα με θεωρίες, αλλά με πρόσωπα. Με ανθρώπους αληθινούς, που έπεσαν, πόνεσαν, συκοφαντήθηκαν, αδικήθηκαν, αμάρτησαν, μετάνιωσαν και αγίασαν. Δεν ήταν άγιοι από κούνια. Έγιναν άγιοι μέσα από δάκρυα, αγώνα και εμπιστοσύνη στον Θεό. Στο άρθρο αυτό θα δούμε τη ζωή τριών τέτοιων προσώπων: ενός Αγίου της υπομονής, μιας Αγίας της μετάνοιας και ενός Αγίου που γνώρισε την πτώση αλλά και τη μεγάλη επιστροφή. Μέσα από τη ζωή τους θα φανεί κάτι πολύ παρήγορο: ο Θεός δεν τελειώνει τον άνθρωπο όταν εκείνος πέφτει. Τον περιμένει. Και ...

Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Ο Άγιος Θεός, επέτρεψε και φέτος να εορτάσουμε την Κυριακή του Ασώτου η οποία μάς φέρνει κάθε χρόνο ενώπιον ενός από τα βαθύτερα μυστήρια της ανθρώπινης υπάρξεως: το αυτεξούσιο . Ο νεώτερος υιός ζητά το μερίδιο της περιουσίας του και φεύγει «εἰς χώραν μακράν». Ο πατέρας δεν τον εμποδίζει. Δεν τον κρατά με τη βία, δεν τον εκβιάζει συναισθηματικά, δεν του υπενθυμίζει τις θυσίες του . Τον αφήνει ελεύθερο. Και ακριβώς αυτή η ελευθερία είναι που καθιστά δυνατή και την επιστροφή. Η παραβολή αυτή δεν αφορά μόνο την αμαρτία και τη μετάνοια· αφορά και την αγάπη που σέβεται την ελευθερία του άλλου, ακόμη κι όταν αυτή η ελευθερία πληγώνει. Με αφορμή πρόσφατες δημόσιες τοποθετήσεις που αφορούν την επιλογή ενός νέου ανθρώπου, της Αδελφής Φεβρωνίας (κατά κόσμον Ναταλία Λιονάκη ) να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο, ανακινήθηκε και πάλι ένα παλαιό ερώτημα: Μπορεί η Εκκλησία να «παίρνει» τα παιδιά από τις οικογένειές το...

Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Στην πνευματική εμπειρία της Ορθοδόξου Εκκλησίας υπάρχουν μορφές αγιότητας που ο κόσμος αδυνατεί όχι απλώς να μιμηθεί, αλλά ακόμη και να κατανοήσει. Μία από αυτές είναι η διά Χριστόν σαλότητα. Ένα μυστήριο ταπεινώσεως τόσο βαθύ, ώστε να φαίνεται ως μωρία, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί ύψιστη σοφία ενώπιον του Θεού. Η Εκκλησία τιμά ανθρώπους οι οποίοι επέλεξαν συνειδητά να αποβάλουν κάθε ανθρώπινη τιμή, κάθε κοινωνική αναγνώριση και κάθε φαινομενική «αξιοπρέπεια», προκειμένου να διαφυλάξουν την καρδιά τους από την κενοδοξία και την υπερηφάνεια. Η εκούσια αυτή αποδοχή της περιφρόνησης δεν είναι ψυχολογική εκτροπή ούτε κοινωνική αντίδραση. Είναι ασκητικός τρόπος ζωής, ριζωμένος στη βιβλική παράδοση και βεβαιωμένος μέσα στους αιώνες από την αγιολογική εμπειρία του Σώματος του Χριστού. Ο διά Χριστόν σαλός δεν επιδιώκει να διδάξει, να ιδρύσει κίνημα ή να επιβάλει ηθικά σχήματα. Επιλέγει τη σιωπηλή οδό τη...