ΟΡΘΟΛΟΓΕΙΝ

Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς (email: orthologein@gmail.com )  Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Τον τελευταίο καιρό γίνεται εκτενής λόγος για την «ενότητα των Εκκλησιών», για διαλόγους, συνέδρια και κοινές προσευχές. Άλλοι χαίρονται, άλλοι ανησυχούν, άλλοι αδιαφορούν. Όμως το ερώτημα που σπανίως τίθεται με καθαρότητα είναι το εξής: ποια ενότητα επιδιώκουμε και με ποια εκκλησιολογική συνείδηση πορευόμαστε; Η έννοια της ενότητας ακούγεται ευγενής, ειρηνική και κατ’ εξοχήν χριστιανική. Όμως το ερώτημα δεν είναι αν η ενότητα είναι θεμιτή· το ερώτημα είναι πώς ορίζεται. Διότι η Εκκλησία δεν όρισε ποτέ την ενότητα ως απλή συναισθηματική συμφωνία, ούτε ως θεσμική συνεργασία διαφορετικών παραδόσεων. Την όρισε ως ταυτότητα πίστεως, ως κοινή μετοχή στην ίδια αλήθεια και στην ίδια ευχαριστιακή ζωή. Όταν στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε « Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν », δεν προφέρουμε έναν ιστορικό τίτλο ούτε μια τιμητική διατύπωση. Ομολογούμε ε...

  Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς (email: orthologein@gmail.com )  Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Το τελευταίο διάστημα γίνεται έντονος λόγος στο διαδίκτυο και σε ορισμένα μέσα ενημέρωσης για αύξηση μεταστροφών προς την Ορθοδοξία. Ωστόσο, συχνά οι αναφορές αυτές παραμένουν γενικές, χωρίς σαφή παράθεση ερευνών ή συγκεκριμένων δεδομένων. Το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχει ενδιαφέρον για την Ορθοδοξία, αλλά αν μπορούμε να το αποτυπώσουμε με τρόπο τεκμηριωμένο και υπεύθυνο. Στο «Ορθολογείν» επιδιώκουμε πάντοτε, όπου είναι δυνατόν, να στηρίζουμε τον λόγο μας σε πηγές και μελέτες, ώστε ο αναγνώστης να έχει ενώπιόν του όχι εντυπώσεις, αλλά δεδομένα. Με αυτό το πνεύμα επιχειρήσαμε να αναζητήσουμε και να συγκεντρώσουμε τις διαθέσιμες έρευνες, ώστε να παρουσιάσουμε μια όσο το δυνατόν ρεαλιστική εικόνα των ποσοτικών μεταβολών που αφορούν την Ορθοδοξία τα τελευταία χρόνια. Για να είμαστε ειλικρινείς, τα στοιχεία δεν δείχνουν θριαμβευτική επέκταση της Ορθοδοξίας. Αντιθέτ...

  Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς (email: orthologein@gmail.com )  Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, το μάθημα των Θρησκευτικών στην Ελλάδα γνώρισε βαθιές μεταβολές. Δεν πρόκειται απλώς για αλλαγές βιβλίων ή διδακτικών μεθόδων. Πρόκειται για μεταβολή προσανατολισμού. Για μετατόπιση θεολογικού κέντρου βάρους. Το ερώτημα δεν είναι αν έπρεπε να υπάρξει ανανέωση. Η Εκκλησία δεν φοβάται την παιδαγωγική εξέλιξη. Το ερώτημα είναι άλλο: παρέμεινε το μάθημα ομολογιακό, δηλαδή έκφραση της ζώσας πίστεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ή μετατράπηκε σταδιακά σε χώρο θρησκειολογικού διαλόγου και διαπολιτισμικής διαχείρισης; Στα πρώτα μεταπολιτευτικά εγχειρίδια, το μάθημα είχε σαφή εκκλησιολογική ταυτότητα . Η Ορθοδοξία παρουσιαζόταν όχι ως μία από τις πολλές θρησκευτικές παραδόσεις, αλλά ως η πίστη της Εκκλησίας, ως βίωμα, ως παράδοση, ως συνέχεια ιστορική και σωτηριολογική. Το σχολείο λειτουργούσε, σε έναν βαθμό, ως προέκταση της εκκλησιαστι...

Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Ένα από τα σημεία της Ορθοδόξου πίστεως που συχνά συναντούν αντιδράσεις, είναι η φράση «δούλος Κυρίου». Σε έναν κόσμο που έχει ταυτίσει τη λέξη «δούλος» με καταπίεση, εξευτελισμό και στέρηση ελευθερίας, η φράση αυτή ακούγεται σκληρή, ίσως και προσβλητική. Για να κατανοήσουμε όμως τι σημαίνει πραγματικά και ποια είναι η εφαρμογή της στην εκκλησιαστική ζωή, οφείλουμε να θέσουμε ένα βασικό ερώτημα: Ο Θεός μάς θέλει δούλους Του με την κοσμική έννοια του όρου; Και αν όχι, ποια είναι η πνευματική σημασία αυτής της φράσεως; Η πνευματική έννοια του «δούλου Κυρίου» Στην Αγία Γραφή, η λέξη «δοῦλος» δηλώνει πρωτίστως εκείνον που ανήκει ολοκληρωτικά στον Θεό από αγάπη και εμπιστοσύνη. Δεν πρόκειται για καταναγκασμό αλλά για ελεύθερη παράδοση. Είναι η συνειδητή επιλογή να πει κανείς « το θέλημά Σου και όχι το δικό μου ». Η πνευματική δουλεία δεν είναι απώλεια ελευθερίας αλλά προσφορά της ελευθερίας. Ο άνθρωπος παρ...

  Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Τα τελευταία χρόνια, κυρίως από κύκλους νεοπαγανιστών, διακινείται ο ισχυρισμός ότι ο Ιησούς Χριστός δεν υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο, αλλά ότι ο βίος Του «αντιγράφηκε» από τον βίο του Απολλωνίου του Τυανέως . Ο ισχυρισμός ακούγεται εντυπωσιακός, αλλά η ιστορία δεν γράφεται με εντυπώσεις . Γράφεται με χρονολογία, πηγές και λογική συνέπεια. Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα απλά. Ποιος ήταν ο Απολλώνιος ο Τυανεύς; Ο Απολλώνιος έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. και ήταν Νεοπυθαγόρειος φιλόσοφος, ασκητικός διδάσκαλος και... περιπλανώμενος θαυματοποιός σύμφωνα με μεταγενέστερες διηγήσεις.  Το βασικό - και σχεδόν μοναδικό - εκτενές έργο για τη ζωή του είναι ο « Βίος Απολλωνίου » τον οποίο έγραψε ο Φιλόστρατος γύρω στο 220 μ.Χ. Σημειώστε καλά αυτή τη χρονολογία . Το χρονολογικό πρόβλημα του ισχυρισμού Ιησούς Οι πρώτες πηγές για τον βίο του Ιησού, προέρχονται από τα Ευαγγέλια, τα οποία έχουν ως χρόνο συγγραφής το ...

Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Η πρόσφατη αγιοκατάταξη του Γέροντος Τύχωνος του Ρώσου Αγιορείτου αποτελεί για την Ορθόδοξη συνείδηση μία δικαίωση που άργησε, αλλά δεν λησμονήθηκε. Η Εκκλησία δεν «δημιουργεί» αγίους. Αναγνωρίζει εκείνους που ήδη ζουν μέσα στη Χάρη του Θεού. Και ο Γέρων Τύχων ανήκει αναμφίβολα σε αυτήν την κατηγορία. Πολλοί Έλληνες γνώρισαν τον παπά Τύχωνα μέσα από τη σειρά « Άγιος Παΐσιος: Από τα Φάρασα στον Ουρανό ». Η χαρακτηριστική του μορφή και η απλότητα του λόγου του - «καλό μου Παΐσιο» - άγγιξαν τις καρδιές των ανθρώπων. Όμως η αγιότητά του δεν περιορίζεται σε τηλεοπτική αποτύπωση ούτε σε χαριτωμένες φράσεις. Ο Όσιος Τύχων ήταν η ενσάρκωση της ανιδιοτελούς αγάπης και της βαθειάς πραότητας. Μορφή ησυχαστική, άνθρωπος ταπείνωσης, προσευχής και πνευματικού αγώνα. Οι σύγχρονοί του μαρτυρούν εμπειρίες υπερφυσικές: συλλειτουργία με Αγγέλους, αρπαγές του νου στην προσευχή, φωτισμό προσώπου κατά τη Θεία Λειτουργία. Ό...

  Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί. Την ερχομένη Κυριακή, σύμπασα η Ορθοδοξία, (Παλαιού και Νέου Ημερολογίου), συνεορτάζει την Κυριακή της Ορθοδοξίας . Πρόκειται για έναν εορτασμό ο οποίος μέσα στο κατανυκτικό κλίμα της Αγίας Μεγάλης Τεσσαρακοστής έρχεται να μας θυμίσει το τέλος μιας μεγάλης διαμάχης που τάραξε την Ορθόδοξο Εκκλησία: της αίρεσης της Εικονομαχίας. Η περίοδος εκείνη, στιγματίστηκε από την διάσπαση μεταξύ "εικονομάχων" και "εικονοφίλων", η οποία επέφερε ωμή βία, διώξεις και μια σειρά μαρτύρων οι οποίοι θυσίασαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την αναγκαιότητα της ύπαρξης των ιερών εικόνων. Ακόμη και σήμερα, υπάρχουν σύγχρονες μορφές εικονομαχίας. Αυτές κυρίως προέρχονται από εξωεκκλησιαστικούς κύκλους. Οι άνθρωποι αυτοί, αποκαλούν την αποδιδόμενη τιμή στις Άγιες εικόνες, "ειδωλολατρεία". Κάτω από το πρίσμα της λογικής αυτών των ανθρώπων, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η χαροκαμμένη μάνα που αγκαλιάζ...