Η φοβερά οπτασία του Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης

Γράφει ο Γεώργιος Μεταξάς

Αδέλφια εν Κυρίω αγαπητά, έρρωσθε κι ευδαιμονείτε εν παντί.

Σήμερα θα δούμε το όραμα που ομολόγησε ότι είδε ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης. Ένα όραμα ιδιαίτερα σημαντικό και που μελετώντας το, εύκολα κάποιος θα μπορούσε να αγαγνωρίσει την προφητική του υφή. Πριν όμως πάμε στο όραμα, ας δούμε, όσο πιο συνοπτικά γίνεται τον βίο αυτού του σημαντικού Αγίου.

Συνοπτικός Βίος του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης (1829–1908) υπήρξε μία από τις λαμπρότερες μορφές της νεότερης Ορθοδοξίας, ιερέας, πνευματικός πατέρας, θαυματουργός και φλογερός κήρυκας της μετανοίας.

Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1829 στο χωριό Σούρα της επαρχίας Αρχαγγέλου της Ρωσίας, σε φτωχή οικογένεια ψάλτου. Από μικρός έδειξε έντονη κλίση προς την προσευχή και τη μελέτη των Γραφών, αν και στα πρώτα του μαθητικά χρόνια αντιμετώπισε δυσκολίες στη μάθηση, τις οποίες υπερέβη με θερμή προσευχή και ταπείνωση.

Σπούδασε στη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρουπόλεως και το 1855 χειροτονήθηκε ιερέας. Τοποθετήθηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Ανδρέου στην πόλη Κροστάνδη, όπου και διακόνησε αδιαλείπτως επί 53 έτη, χωρίς ποτέ να ζητήσει μετάθεση ή ανώτερη εκκλησιαστική θέση.

Η Κροστάνδη της εποχής του ήταν τόπος έντονης φτώχειας, ηθικής παρακμής και κοινωνικής εγκατάλειψης. Ο Άγιος αφιέρωσε τον εαυτό του ολοκληρωτικά στη διακονία των πτωχών, των ασθενών, των αλκοολικών και των περιθωριοποιημένων. Συχνά έδινε και τα τελευταία του χρήματα, μένοντας ο ίδιος χωρίς τίποτα.

Κεντρικός άξονας της ζωής του υπήρξε η Θεία Ευχαριστία. Τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για την εποχή, και δίδασκε ότι η Λειτουργία δεν είναι τυπικό καθήκον αλλά ζώσα κοινωνία με τον Χριστό. Πίστευε και ομολογούσε ακλόνητα την πραγματική παρουσία του Χριστού στα Τίμια Δώρα.

Ο Άγιος έλαβε από τον Θεό το χάρισμα της θαυματουργίας και της διοράσεως. Πλήθος ασθενών θεραπεύθηκαν, δαιμονισμένοι ελευθερώθηκαν και άνθρωποι επέστρεψαν στη μετάνοια μέσω της προσευχής του. Παρά ταύτα, παρέμεινε βαθύτατα ταπεινός, αποδίδοντας τα πάντα στη Χάρη του Θεού.

Υπήρξε έντονα αντιαιρετικός και αντιεκκοσμικευτικός, προειδοποιώντας για την πνευματική παρακμή, την απώλεια της πίστης και τους επερχόμενους διωγμούς κατά της Εκκλησίας στη Ρωσία. Οι λόγοι του θεωρούνται προφητικοί, καθώς προανήγγειλαν τα γεγονότα της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 20 Δεκεμβρίου 1908 (Παλαιό Ημερολόγιο). Η κηδεία του υπήρξε λαϊκό προσκύνημα πρωτοφανών διαστάσεων. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως άγιος το 1990 από το Πατριαρχείο Μόσχας.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης αποτελεί ζωντανό παράδειγμα ιερέα που έζησε το δόγμα ως ζωή, τη Θεία Λειτουργία ως αναπνοή και την αγάπη ως σταυρό. Η μνήμη του τιμάται την 5η Ιανουαρίου (Νέο Ημερολόγιο).

Το όραμα

 Ο Άγιος Ιωάννης, είδε το όραμα αυτό τον Ιανουάριο του 1901.

Μετά τις βραδινές προσευχές, ξάπλωσα λίγο να ξεκουραστώ στο αμυδρά φωτισμένο κελί μου, καθώς ήμουν κουρασμένος. Μπροστά από την εικόνα της Μητέρας του Θεού βρισκόταν κρεμασμένη η λαμπάδα μου. Δεν είχε περάσει πάνω από μισή ώρα, όταν άκουσα ένα θρόισμα. Κάποιος ακούμπησε τον αριστερό μου ώμο και με τρυφερή φωνή μου είπε: "σήκω δούλε του Θεού Ιωάννη, και ακολούθησε το θέλημα του Θεού!" 

Σηκώθηκα και είδα κοντά στο παράθυρο έναν ένδοξο στάρετς (γέροντα) με ψαρά μαλλιά, φορώντας ένα μαύρο μανδύα, και κρατώντας μια ράβδο στο χέρι του. Με κοιτούσε τρυφερά και κρατιόμουν με δυσκολία να μην πέσω εξαιτίας του μεγάλου φόβου μου. Τα χέρια και τα πόδια μου έτρεμαν, ήθελα να μιλήσω, άλλα η γλώσσα μου δεν με υπάκουε. Ο γέροντας έκανε το σημείο του σταυρού σε μένα και σύντομα γέμισα με γαλήνη και χαρά. Έπειτα, έκανα το σταυρό μου κι ο ίδιος.Στη συνέχεια, έδειξε με τη ράβδο του προς το δυτικό τοίχο του κελιού μου, έτσι ώστε να παρατηρήσω ένα συγκεκριμένο σημείο. Ο γέροντας είχε χαράξει στον τοίχο τους ακόλουθους αριθμούς:1913, 1914, 1917, 1922, 1924 και 1934.

Ξαφνικά ο τοίχος εξαφανίστηκε και περπατούσα με το γέροντα σε ένα πράσινο λιβάδι και είδα πλήθος από χιλιάδες σταυρούς σαν σημάδια τάφων. Ήταν ξύλινοι, πήλινοι ή χρυσοί. Ρώτησα τον γέροντα, για πιο λόγο υπήρχαν αυτοί οι σταυροί. Μου απάντησε γαλήνια, ότι οι σταυροί αυτοί υπάρχουν γι΄ αυτούς που υπέφεραν και δολοφονήθηκαν για την πίστη τους στο Χριστό και για τον Λόγο του Θεού, και έγιναν μάρτυρες. Και έτσι συνεχίσαμε να περπατάμε.

Ξαφνικά είδα ένα ολόκληρο ποτάμι από αίμα και ρώτησα τον γέροντα, ποια είναι η σημασία αυτού του αίματος και πόσο είχε χυθεί. Ο γέροντας κοίταξε γύρω και απάντησε: "Αυτό είναι το αίμα των αληθινών Χριστιανών!" Έδειξε έπειτα σε κάποια σύννεφα , και είδα πλήθος από αναμμένα καντήλια που έκαιγαν με άσπρη φλόγα. Άρχισαν να πέφτουν προς το έδαφος το ένα μετά το άλλο κατά δεκάδες και εκατοντάδες. Κατά την πτώση τους, σκοτείνιαζαν και γινόταν στάχτες. Τότε ο γέροντας μου είπε, "Κοίτα!", και είδα σε ένα σύννεφο εφτά καιγόμενα καντήλια. Ρώτησα ποιο είναι το νόημα των καιγομένων καντηλιών που πέφτουν στο έδαφος και μου απάντησε: "Αυτές είναι οι εκκλησίες του Θεού που έχουν πέσει σε αίρεση, άλλα αυτά τα εφτά καντήλια στα σύννεφα είναι οι εφτά Εκκλησίες της μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, που θα μείνουν μέχρι τέλους του κόσμου!".

Ο γέροντας στη συνέχεια, έδειξε ψηλά στον αέρα και είδα και άκουσα αγγέλους να ψάλλουν: "Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ!" .Ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων με κεριά στα χέρια τους μας προσπέρασαν, ενώ η χαρά φαινόταν να λάμπει στα πρόσωπά τους. Ήταν αρχιεπίσκοποι, μοναχοί, μοναχές, ομάδες λαϊκών, ενήλικες, νέοι, ακόμα και παιδιά και μωρά. Ρώτησα το θαυματουργό γέροντα ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι κι αυτός αποκρίθηκε: "Όλοι αυτοί είναι οι άνθρωποι που υπέφεραν για την Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και για τις άγιες εικόνες που βρέθηκαν στα χέρια αμαρτωλών καταστροφών". Έπειτα ρώτησα το μεγάλο γέροντα, αν θα μπορούσα να κάτσω δίπλα τους. Ο γέροντας μου είπε: "Είναι πολύ νωρίς για σένα να υποφέρεις, επομένως το να καθίσεις μαζί τους δεν είναι ευλογημένο από το Θεό!".

Είδα πάλι ένα μεγάλο πλήθος από νεογέννητα που υπέφεραν για το Χριστό από τον Ηρώδη και έλαβαν στέμμα από τον Επουράνιο Βασιλέα. Προχωρήσαμε περισσότερο και πήγαμε σε μια μεγάλη εκκλησία. Ήθελα να κάνω το σημείο του σταυρού, άλλα ο γέροντας με συμβούλευσε: "Δεν είναι ανάγκη να κάνεις το σταυρό σου, επειδή αυτό το μέρος είναι το βδέλυγμα της ερημώσεως". Η εκκλησία ήταν σκοτεινή και καταθλιπτική. Στην Αγία Τράπεζα ήταν ένα αστέρι και ένα Ευαγγέλιο με αστέρια. Κεριά καμωμένα από πίσσα καιγόντουσαν και έτριζαν σαν καυσόξυλα. Το δισκοπότηρο στεκόταν εκεί, καλυμμένο με μια απαίσια βρωμιά. Υπήρχε κι ένα πρόσφορο με αστέρια. Ένας ιερέας στεκόταν μπροστά από την Αγία Τράπεζα με ένα πρόσωπο κατάμαυρο σαν πίσσα, και μια γυναίκα βρισκόταν κάτω από την Αγία Τράπεζα, καλυμμένη με κόκκινα και με ένα αστέρι στα χείλη της και ούρλιαζε και γελούσε σε όλη την εκκλησία λέγοντας: "Είμαι ελεύθερη!" Σκέφτηκα: "Θεέ μου, πόσο τρομερό!".

Οι άνθρωποι σαν τρελοί άρχισαν να τρέχουν γύρω από την Αγία Τράπεζα, φωνάζοντας, σφυρίζοντας και χειροκροτώντας. Μετά, άρχισαν να τραγουδούν άσεμνα τραγούδια. Ξαφνικά, ένας κεραυνός άστραψε, ένα φοβερό αστροπελέκι αντήχησε, η γή σείσθηκε και η εκκλησία κατέρρευσε, στέλνοντας τη γυναίκα, τους ανθρώπους, τον παπά και τους υπόλοιπους στην άβυσσο. Σκέφτηκα: "Θεέ μου πόσο τρομερό, σώσε μας!". Ο γέροντας είδε αυτό που είχε γίνει όπως και εγώ. Τον ρώτησα: "Πάτερ, πείτε μου, ποια είναι η σημασία αυτής της φοβερής Εκκλησίας" ; Αποκρίθηκε: "Αυτοί είναι οι κοσμικοί άνθρωποι, οι αιρετικοί, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Αγία, Καθολική, Αποστολική Εκκλησία και αναγνώρισαν την πρόσφατη νεωτερίζουσα Εκκλησία (σ.σ. ενν. το νέο ημερολόγιο) την οποία ο Θεός δεν έχει ευλογήσει. Σ’ αυτή την εκκλησία δεν νηστεύουν, δεν παρακολουθούν ακολουθίες και δεν λαμβάνουν τη Θεία Κοινωνία"! Φοβήθηκα και είπα:" Ο Θεός μας ελεεί μα καταριέται αυτούς με θάνατο"! Ο γέροντας με διέκοψε και είπε: "Μη θρηνείς, μόνο προσευχήσου". 

Έπειτα, είδα μια κοσμοσυρροή, καθένας από τους οποίους είχε ένα αστέρι στα χείλη και ήταν τρομερά εξαντλημένοι από τη δίψα, περπατώντας εδώ και εκεί. Μας είδαν και φώναξαν δυνατά: "Άγιοι Πατέρες, προσευχηθείτε για μας. Είναι πολύ δύσκολο για μας, επειδή εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε. Οι πατέρες και οι μητέρες μας δεν μας δίδαξαν το Νόμο του Θεού. Ούτε το όνομα του Χριστού δεν έχουμε και δεν έχουμε λάβει ειρήνη. Απορρίψαμε το Άγιο Πνεύμα και το σημείο του σταυρού". Άρχισαν να κλαίνε. Ακολούθησα το γέροντα. "Κοίτα!", μου είπε δείχνοντας με το δάκτυλο του. Είδα ένα βουνό από ανθρώπινα πτώματα βαμμένα στο αίμα. Φοβήθηκα πολύ και ρώτησα τον γέροντα ποιο είναι το νόημα αυτών των νεκρών πτωμάτων. Μου απάντησε: "Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έζησαν μοναστική ζωή, απέρριψαν τον Αντίχριστο, και δεν έλαβαν τη σφραγίδα του. Υπέφεραν για την πίστη τους για τον Χριστό και την Αποστολική Εκκλησία και έλαβαν τους στεφάνους του μαρτυρίου πεθαίνοντας για τον Χριστό. Να προσεύχεσαι γι΄ αυτούς τους δούλους του θεού!".

Χωρίς προειδοποίηση ο γέροντας γύρισε στο βορρά και έδειξε με το χέρι του. Είδα ένα αυτοκρατορικό παλάτι, γύρω από το οποίο έτρεχαν σκυλιά. Άγρια τέρατα και σκορπιοί ούρλιαζαν και επιτίθονταν έχοντας προτεταμένα τα δόντια τους. Και είδα τον Τσάρο να κάθεται σ’ ένα θρόνο. Το πρόσωπό του ήταν χλωμό, άλλα ανδρείο. Έλεγε την ευχή του Ιησού. Ξαφνικά έπεσε σαν νεκρός άνθρωπος. Το στέμμα του έπεσε. Τα άγρια θηρία, οι σκύλοι και οι σκορπιοί τσαλαπάτησαν τον βασιλιά. Ήμουν φοβισμένος και έκλαιγα πικρά.

Ο γέροντας με πήρε από το δεξί ώμο. Είδα μια φιγούρα σαβανωμένη στα άσπρα. Ηταν ο Νικόλαος ο Β’. Στο κεφάλι του ήταν ένα στεφάνι από πράσινα φύλλα, και το πρόσωπό του ήταν άσπρο και κάπως ματωμένο. Φορούσε ένα χρυσό σταυρό γύρω από το λαιμό του και ψιθύριζε ήσυχα μια προσευχή. Και μετά μου είπε με δάκρυα: "Προσευχήσου για μένα, Πάτερ Ιωάννη. Πες σε όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ότι εγώ ο Τσάρος – μάρτυρας, πέθανα ανδρείως για την πίστη μου στο Χριστό και την Ορθόδοξη Εκκλησία. Πες στους Άγιους Πατέρες ότι πρέπει να κάνουμε μια Παννυχίδα (σ.σ. Παννυχίδα είναι η ακολουθία του μνημοσύνου για τους κεκοιμημένους που τελείται στο κοιμητήριο ή στην εκκλησία) για μένα τον αμαρτωλό, άλλα δεν θα υπάρξει τάφος για μένα!" Σύντομα όλα έγιναν άφαντα στην ομίχλη. Έκλαψα πικρά προσευχόμενος για τον Τσάρο-μάρτυρα (σ.σ. Ο Μάρτυρας και Άγιος, Τσάρος Νικόλαος ο Β' και η οικογένειά του δολοφονήθηκαν με κτηνώδη τρόπο το 1918 . Οι κομμουνιστές εκτελώντας εντολές του Βλαντιμήρ Λένιν έκαψαν τα σώματά τους με οξύ και τα έθαψαν στο δάσος που βρίσκεται έξω από το Αικατερίνμπουργκ. Περίπου για 75 χρόνια η ύπαρξη του τάφου παρέμενε άγνωστη ως ότου μια ειδική επιτροπή βρήκε και εκταφίασε τα σώματά τους). Τα χέρια μου και τα πόδια μου έτρεμαν από φόβο.

Ο γέροντας είπε: "Κοίτα!" . Μετά είδα μια κοσμοσυρροή από ανθρώπους διασκορπισμένους γύρω στη γή που είχαν πεθάνει από πείνα, ενώ οι άλλοι έτρωγαν γρασίδι και φυτά. Τα σκυλιά κατέτρωγαν τα σώματα των πεθαμένων, ενώ η δυσοσμία ήταν τρομερή. Σκέφτηκα: "Κύριε, αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν πίστη". Από τα στόματά τους έβγαιναν βλασφημίες και γι’ αυτό δέχθηκαν το θυμό του Κυρίου. Είδα, επίσης, ένα ολόκληρο βουνό από βιβλία και ανάμεσα στα βιβλία σέρνονταν σκουλήκια εκπέμποντας μια τρομερή δυσοσμία. Ρώτησα το γέροντα ποια ήταν η σημασία αυτών των βιβλίων. Αυτός είπε: "Αυτά τα βιβλία είναι ασέβεια και βλασφημία που θα μολύνουν όλους τους Χριστιανούς με αιρετικές διδασκαλίες!".

Μετά ο γέροντας ακούμπησε το ραβδί του σε κάποια από τα βιβλία και άρπαξαν φωτιά. Ο άνεμος διασκόρπισε τις στάχτες. Στη συνέχεια είδα μια εκκλησία γύρω από την οποία ήταν στοίβα από δεήσεις για τους αποθανόντες. Έσκυψα και θέλησα να τις διαβάσω, άλλα ο γέροντας είπε: "Αυτές οι δεήσεις για τους πεθαμένους βρίσκονται εδώ πολλά χρόνια και οι ιερείς τις έχουν ξεχάσει. Δεν πρόκειται ποτέ να τις διαβάσουν, άλλα οι νεκροί θα ζητούν κάποιον να προσευχηθεί γι’ αυτούς!" Εγώ τον ρώτησα: "Ποιοι θα προσευχηθούν γι’ αυτούς;". Ο γέροντας αποκρίθηκε: "Οι Άγγελοι θα προσευχηθούν γι’ αυτούς". 

Προχωρήσαμε πιο πέρα, και ο γέροντας τάχυνε το βήμα του τόσο που με δυσκολία τον προλάβαινα." Κοίτα!", μου είπε. Είδα ένα μεγάλο πλήθος από ανθρώπους να καταδιώκονται από τους δαίμονες οι οποίοι τους κτυπούσαν με πασσάλους, με δίκρανα και γάντζους. Ρώτησα τον γέροντα ποιο είναι το νόημα αυτών των ανθρώπων. Μου αποκρίθηκε: "Αυτοί είναι εκείνοι που απαρνήθηκαν την πίστη τους και άφησαν την Αγία, Καθολική, Αποστολική Εκκλησία και δέχθηκαν την καινούρια νεωτερίζουσα εκκλησία. Αυτή η ομάδα, εκπροσωπεί τους ιερείς, τους μοναχούς, τις μοναχές, και τους λαϊκούς οι οποίοι απαρνήθηκαν τους όρκους τους, ή το γάμο τους, και δεσμεύθηκαν με το ποτό, την ανηθικότητα, και όλου του είδους τις βλασφημίες και τις διαβολές". Όλοι αυτοί ειχαν τρομακτικά πρόσωπα και μια τρομερή δυσοσμία βγαίνει από τα στόματά τους. Οι δαίμονες τους κτυπούσαν, οδηγώντας τους στην τρομερή άβυσσο, από την οποία βγαίνουν οι φλόγες της κολάσεως.

Ήμουν πολύ φοβισμένος. Έκανα το σημείο του σταυρού ενώ προσευχόμουν, ο Κύριος να μας αποτρέψει από τέτοια μοίρα! Μετά, αντίκρισα μια ομάδα ανθρώπων, νέοι και γέροι μαζί, που ήταν όλοι ντυμένοι άσχημα, και κρατούσαν ψηλά ένα μεγάλο αστέρι με 5 σημεία. Σε κάθε γωνία ήταν 12 δαίμονες και στην μέση ήταν ο Σατανάς ο ίδιος με κέρατα και αχυρένιο κεφάλι. Έβγαλε ένα βλαβερό αφρό στους ανθρώπους, ενώ ανακοίνωνε αυτές τις λέξεις: "Σηκωθείτε εσείς οι καταραμένοι με τη σφραγίδα μου…" Ξαφνικά εμφανίστηκαν πολλοί δαίμονες με σιδερένιες σφραγίδες και πάνω σε όλους τους ανθρώπους τοποθέτησαν τη σφραγίδα: στα χείλη τους, στους αγκώνες και στο δεξί χέρι. Ρώτησα τον γέροντα: "Τι σημαίνει αυτό;" Και αποκρίθηκε: "Αυτό είναι το σημάδι του Αντιχρήστου!" .

Έκανα το σταυρό μου και ακολούθησα το γέροντα. Ξαφνικά, σταμάτησε και έδειξε προς την Ανατολή με το χέρι του. Είδα μια μεγάλη συγκέντρωση από ανθρώπους με χαρούμενα πρόσωπα που κουβαλούσαν σταυρούς και κεριά στα χέρια. Στο μέσο τους υπήρχε μια Αγία Τράπεζα τόσο λευκή όσο το χιόνι. Στην Αγία Τράπεζα υπήρχε ο σταυρός και το Άγιο Ευαγγέλιο και πάνω από την Αγία Τράπεζα ήταν ο αέρας με ένα χρυσό αυτοκρατορικό στέμμα πάνω στο οποίο ήταν γραμμένο με χρυσά γράμματα "Για το άμεσο μέλλον". Πατριάρχες, επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί, μοναχές και λαϊκοί στέκονταν γύρω από την Αγία Τράπεζα. Όλοι έψαλαν: "Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη" . Από μεγάλη χαρά έκανα το σταυρό μου και δόξασα το Θεό.

Ξαφνικά ο γέροντας κούνησε το σταυρό του προς τα πάνω τρείς φορές και είδα ένα βουνό από πτώματα καλυμμένα από ανθρώπινο αίμα και από πάνω τους πετούσαν Άγγελοι. Έπαιρναν τις ψυχές αυτών που είχαν δολοφονηθεί για το Λόγο του Θεού προς τα ουράνια ενώ έψαλλαν: "Αλληλούϊα!" Παρατήρησα όλα αυτά και έκλαψα δυνατά. Ο γέροντας με πήρε από τιο χέρι και μου απαγόρευσε να κλαίω. "Ό,τι ευχαριστεί το Θεό είναι το ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός υπέφερε και έχυσε το πολύτιμο αίμα του για μας. Κάποιοι σαν αυτούς θα γίνουν μάρτυρες, που δε θα δεχθούν τη σφραγίδα του Αντιχρίστου, και όλοι αυτοί που θα χύσουν το αίμα τους θα λάβουν ουράνια στέμματα".

Ο γέροντας έπειτα προσευχήθηκε γι’ αυτούς τους δούλους του Θεού και στράφηκε στην Ανατολή καθώς τα λόγια του Προφήτη Δανιήλ βγήκαν αληθινά: "Το βδέλυγμα της ερημώσεως". Τελικά είδα το θόλο του ναού της Ιερουσαλήμ. Πάνω του ήταν ένα αστέρι. Μέσα στην εκκλησία εκατομμύρια άνθρωποι συνέρεαν και πάλι πολλοί προσπαθούσαν να μπούν. Ήθελα να κάνω το σημείο του σταυρού, άλλα ο γέροντας μου άρπαξε το χέρι και είπε: "Εδώ είναι το βδέλυγμα της ερημώσεως" . Έτσι μπήκαμε στην εκκλησία, που ήταν γεμάτη κόσμο. Είδα μια Αγία Τράπεζα, που έκαιγαν κεριά από λίπος ζώων. Στην Αγία τράπεζα ήταν ένας βασιλιάς με κόκκινα, φλογισμένος, πορφυρός. Στο κεφάλι του ήταν ένα χρυσό στέμμα με ένα αστέρι. Ρώτησα το γέροντα: "ποίος είναι αυτός;" Μου απάντησε: "Ο Αντίχριστος" .

Ήταν πολύ ψηλός με μάτια σαν φωτιά, μαύρα φρύδια, ξυρισμένο μούσι, θηριώδης, πανούργος, διαβολικός με τρομακτικό πρόσωπο. Ήταν μόνος του στην Αγία Τράπεζα και έτεινε τα χέρια του στους ανθρώπους. Είχε νύχια σουβλερά σαν τίγρης και φώναζε: "Είμαι βασιλιάς, είμαι Θεός. Είμαι ο Αρχηγός. Αυτός που δεν έχει τη σφραγίδα μου θα θανατωθεί". Όλοι οι άνθρωποι έπεσαν κάτω και τον προσκύνησαν και εκείνος άρχισε να βάζει τη σφραγίδα του στα χείλη τους και στα χέρια τους, έτσι ώστε να μπορέσουν να λάβουν λίγο ψωμί και να μην πεθάνουν από πείνα και δίψα.

Γύρω από τον Αντίχριστο, υπηρέτες του οδηγούσαν αρκετούς ανθρώπους που τα χέρια τους ήταν δεμένα, και δεν είχαν πέσει να τον προσκυνήσουν. Αυτοί είπαν: "είμαστε Χριστιανοί, και όλοι πιστεύουμε στον Κύριο μας Ιησού Χριστό!" Ο Αντίχριστος σύντριψε τις κεφαλές τους αστραπιαία, και το Χριστιανικό αίμα άρχισε να ρέει. Ένα παιδί οδηγήθηκε μετά στην Αγία Τράπεζα του Αντιχρίστου να τον προσκυνήσει, άλλα τολμηρά διακήρυξε: "Είμαι Χριστιανός και πιστεύω στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, άλλα εσύ είσαι υπηρέτης του Σατανά!". "Θάνατος σ΄ αυτόν!" , αναφώνησε ο Αντίχριστος.

Άλλοι που δέχθηκαν το σφράγισμα του Αντιχρίστου έπεσαν και τον προσκύνησαν. Ξαφνικά μια βοή από κοσμοσυρροή ξανακούστηκε και χιλιάδες φωτισμένες αστραπές άρχισαν να αστράφτουν. Βέλη άρχισαν να χτυπούν τους υπηρέτες του Αντιχρίστου. ‘Επειτα, ένα μεγάλο φλεγόμενο βέλος άστραψε και χτύπησε τον Αντίχριστο τον ίδιο στο κεφάλι. Καθώς κουνούσε το χέρι του, το στέμμα του έπεσε και συνετρίβη στο έδαφος. Μετά εκατομμύρια πουλιά πέταξαν και κούρνιασαν στους υπηρέτες του Αντιχρίστου.

Ένιωσα το γέροντα να με παίρνει από το χέρι. Προχωρήσαμε περισσότερο, και είδα πάλι πολύ αίμα Χριστιανών. Ήταν εδώ που θυμήθηκα τις λέξεις του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Βιβλίο της Αποκαλύψεως, ότι το αίμα θα έφτανε ως το χαλινάρι του αλόγου. Σκέφτηκα: "Θεέ μου σώσε μας!" Εκείνη τη στιγμή είδα Αγγέλους να πετούν και να ψάλουν "Άγιος, ‘Αγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ!". Ο γέροντας κοίταξε πίσω και άρχισε να λέει: "Μη λυπάσαι, γιατί σύντομα, πολύ σύντομα θα έρθει το τέλος του κόσμου! Προσευχήσου στον Κύριο. Ο Θεός είναι εύσπλαχνος στους υπηρέτες Του" . Ο καιρός πλησίαζε στο τέλος του. 

Έδειξε στην Ανατολή , έπεσε στα γόνατα και άρχισε να προσεύχεται. Κι εγώ προσευχήθηκα μαζί του. Μετά ο γέροντας άρχισε να απομακρύνεται γρήγορα από τη γή εις τας ουρανίους μονάς. Καθώς έκανε αυτό, θυμήθηκα ότι δε γνώριζα το όνομά του και έτσι ικέτεψα δυνατά: "Πάτερ πιο είναι το όνομά σου;" Τρυφερά απάντησε: "Σεραφείμ του Σάρωφ!" 

Ένα μεγάλο κουδούνι χτύπησε πάνω από το κεφάλι μου, άκουσα τον ήχο και σηκώθηκα από το κρεβάτι. "Κύριε, ευλόγησε και βοήθησέ με μέσω των προσευχών του Αγίου Γέροντα! Με φώτισες, τον αμαρτωλό δούλο σου, τον ιερέα της Κροστάνδης."

Το πλαίσιο του οράματος

Το όραμα που αφηγείται ο Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης αποδίδεται σε πνευματική εμπειρία/αποκάλυψη στην οποία εμφανίζεται ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, όχι ως “προφήτης ημερολογιακού τύπου”, αλλά ως φορέας πνευματικής διάγνωσης της πορείας της Ρωσίας και της Ορθοδοξίας. Στην πατερική παράδοση, τέτοια οράματα δεν δίνονται για περιέργεια ή χρονολογική ακρίβεια, αλλά πρὸς νουθεσίαν, μετάνοιαν καὶ ἐγρήγορσιν. 

Εκείνο που ήθελε να τονίσει ο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ δεν είναι τόσο οι ημερομηνίες, αλλά η αιτία των γεγονότων. Η πνευματική παρακμή του λαού, ακόμη κι ενώ εξωτερικά φαίνεται “ορθόδοξος”, η αντικατάσταση της μετάνοιας από τυπική θρησκευτικότητα και η εκκοσμίκευση του κλήρου είναι τα κεντρικά σημεία της ερμηνείας του οράματος. Παράλληλα, τονίζεται η παιδαγωγική παραχώρηση του Θεού, η οποία δεν έχει εκδικητικό χαρακτήρα. Ο Όσιος Σεραφείμ δεν “προλέγει” για να φοβίσει, αλλά εξηγεί γιατί ο Θεός αποσύρει την Χάρη Του όταν αυτή περιφρονείται.

Το όραμα του Οσίου Σεραφείμ προς τον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης δεν δόθηκε για να ικανοποιήσει αποκαλυπτική περιέργεια, αλλά για να φανερώσει ότι η ιστορία κινείται όχι από ιδεολογίες, αλλά από την πνευματική κατάσταση των ανθρώπων. Όταν η Χάρις περιφρονείται, αποσύρεται· και τότε ο κόσμος παραδίδεται στις ίδιες του τις επιλογές.

Οι χρονολογιες

Θυμίζω αρχικά ότι ο Άγιος Ιωάννης εκοιμήθη το 1908, ενώ το όραμα το είδε το 1901. Συνεπώς, όλες οι χρονολογίες (1913, 1914, 1917, 1922, 1924, 1934) είναι μεταγενέστερες.

1913: Συμπληρώνονται 300 χρόνια από την άνοδο των Ρομανώφ. Ενώ εξωτερικά εμφανίζεται ακμή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ευσέβεια, προσκυνήματα, τιμή στους Αγίους και μεγάλες λιτανείες, εσωτερικά υπάρχει θρησκευτικότητα χωρίς μετάνοια από έναν λαό ο οποίος ήταν «ορθόδοξος κατ’ όνομα» κι η πίστη ασκούνταν ως παράδοση ή συνήθεια και χωρίς συναίσθηση του βάθους της. Το 1913 δεν είναι έτος ευλογίας, αλλά τελευταία πρόσκληση του Θεού σε μετάνοια.

1914: Η μετάνοια δεν ήρθε... Στη θέση της ήρθε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, φέρνοντας μαζί του αιματοχυσία, διάλυση της κοινωνικής συνοχής κι έναν εθνικό και ηθικό κλονισμό, αποδεικνύοντας ότι όταν η εσωτερική ειρήνη χαθεί, ακολουθεί η εξωτερική σύγκρουση. Ο πόλεμος δεν παρουσιάζεται ως τιμωρία, αλλά ως ρήγμα εξ αιτίας της έλλειψης μετανοίας, απογύμνωση της ψευδοσεμνοτυφίας και την "κατ' έθος πίστεως" αλλά και ως πρόλογος των επερχομένων.

1917: Κι έτσι ήρθε το 1917, με τα... "επερχόμενα" που ανέφερα πριν. Είναι η χρονιά όπου ξεσπά η Οκτωβριανή Επανάσταση. Εάν κάποιοι σκέφτονται ότι ο Θεός έφερε τον μπολσεβικισμό, μάλλον δεν έχουν ιδέα το πώς λειτουργεί ο Πάνσοφος Νους του Θεού. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Θεός απέσυρε την προστασία Του. Θα μπορούσε κάλλιστα να τον αποτρέψει, αλλά όταν η Χάρις περιφρονείται, τότε αποσύρεται και τότε κυριαρχεί το πνεύμα του αιώνος.

1922: Αυτό το έτος, είναι το αποτέλεσμα των όσων προανέφερα. Πρόκειται για το έτος όπου γίνεται η "αφαίμαξη" της ρωσικής Εκκλησίας. Κατασχέσεις, φυλακίσεις, εκτελέσεις κληρικών, εξόντωση επισκόπων και ιερέων, λεηλασία ιερών είναι η κυρίαρχη δράση του κομμουνιστικού καθεστώτος. Αυτό είχε ως συνέπεια την αναπόφευκτη συντριβή του εκκλησιαστικού Σώματος. Η ρωσική Εκκλησία περνά από σταύρωση, όχι από απλή καταδίωξη. Βέβαια, όπου υπάρχει το κακό, αναδύεται το καλό και αγαθό. Η "εξωτερική" και ευλαβικοφανής Εκκλησία διαλύεται, για να φανερωθεί η μαρτυρική. Αυτή η περίοδος, έδωσε πλήθος μαρτύρων στη ρωσική Εκκλησία. Τόσο ρασοφόρων, όσο και λαϊκών.

1924: Ενώ θα περίμενε κανείς ο θάνατος του Λένιν να φέρει μια κάποια χαλάρωση, έγινε το αντίθετο. Είχαμε την θεσμοποίηση αθεΐας, με συστηματική ιδεολογική επίθεση. Είναι η χρονιά που εμφανίζεται η λεγόμενη "επιστημονική αθεΐα", όπου η επιστήμη ξαφνικά αποκτά ένα "θέσφατο αληθείας", απορρίπτοντας ακόμη κι αυτήν την ίδια την ύπαρξη του Θεού. Κι επειδή, όπως είχε κάποτε πει ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, "η επανάσταση των μαζών θα ξεκινήσει από τα σχολεία", το ΚΚΣΕ (Κομουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ενώσεως) πρόλαβε χρόνια πριν τον Γκεβάρα και φρόντισε να επιβάλει διαπαιδαγώγηση χωρίς Θεό. Γιατί αυτό επιτάσσει η... "επανάσταση των μαζών". Κι εδώ είναι που συνειδητοποιούμε ότι όταν η αμαρτία δεν μετανοείται, γίνεται σύστημα. Από εδώ και πέρα δεν έχουμε απλώς διωγμό, αλλά κανονικότητα του κακού.

1934: Η χρονιά όπου ο Θεός σιωπά! Στη Σοβιετική Εμωση επικρατεί μεγάλη τρομοκρατία και η Εκκλησία κινδυνεύει με εξαφάνιση. Το πιο βαρύ σημείο αυτής της χρονιάς, είναι ότι ελάχιστοι έχουν μείνει ως ενεργοί ναοί. Οι ιερείς αναγκάζονται να ζουν στην παρανομία. Η πίστη θυμίζει τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, όπου πραγματοποιούνταν μόνο στις κατακόμβες λόγω των διωγμών. Δεν μπορούμε να πούμε ότι κυριαρχεί εγκατάλειψη από τον Θεό, αλλά ότι η σιωπή Του έρχεται ως έσχατη παιδαγωγική. Εδώ ισχύει το "ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε" (σε ελεύθερη απόδοση: από τα κοσμικά, μόνο θλίψη μπορείτε να εξάγετε).

Οι χρονολογίες του οράματος δεν αποσκοπούν στη δημιουργία φόβου, αλλά στη φανέρωση του πνευματικού νόμου: όταν η Ορθοδοξία παύει να είναι τρόπος ζωής και γίνεται πολιτισμικό κέλυφος, η Χάρις αποσύρεται και τότε η ιστορία γίνεται σκληρός παιδαγωγός. Συνολικά, οι χρονολογίες αυτές δεν προφητεύουν απλώς γεγονότα, αλλά σκιαγραφούν μια πνευματική καθοδική κλίμακα, η οποία όμως, κατά την πατερική θεώρηση, δεν οδηγεί στην απόγνωση, αλλά στη μυστική ανακαίνιση διά της θυσίας και της πιστότητας.

Υποσημείωση

Οι χρονολογίες που μνημονεύονται στο όραμα του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης (1913, 1914, 1917, 1922, 1924, 1934), όπως παραδίδονται στη σχετική αγιοπατερική γραμματεία που συνδέεται με τον Όσιο Σεραφείμ του Σάρωφ, δεν προσφέρονται για κυριολεκτική ή προγνωστική ανάγνωση της ιστορίας. Αντιθέτως, λειτουργούν ως παιδαγωγικά σημεία πνευματικής διάκρισης, τα οποία αποτυπώνουν τη σταδιακή έκπτωση της εκκλησιαστικής συνείδησης όταν η πίστη αποσυνδέεται από τη βιωματική μετάνοια και περιορίζεται σε εξωτερικές μορφές ή πολιτισμικά σχήματα.

Η αλληλουχία των ετών δεν υποδηλώνει απλώς ιστορικές μεταβολές, αλλά φανερώνει μια βαθύτερη πνευματική αιτιότητα: την υποκατάσταση του ευαγγελικού ήθους από ιδεολογικά υποκατάστατα, την εξοικείωση του ανθρώπου με τη βία και τη σύγχυση ως δήθεν αναγκαία μέσα σωτηρίας, και τελικώς την εγκαθίδρυση μιας κοσμικής βεβαιότητας που επιχειρεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα από τον Θεό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η κρίση δεν παρουσιάζεται ως εξωτερική τιμωρία, αλλά ως καρπός εσωτερικής αλλοτρίωσης.

Υπό το πρίσμα αυτό, το όραμα αποκτά σαφή ποιμαντικό χαρακτήρα και διαχρονική ισχύ. Δεν προειδοποιεί για συγκεκριμένες ημερομηνίες, αλλά για πνευματικές στάσεις που επανεμφανίζονται σε κάθε εποχή. Η ουσιώδης πρόσκληση που απευθύνει προς τον σύγχρονο άνθρωπο δεν είναι ο φόβος του μέλλοντος, αλλά η επιστροφή στη ζώσα εκκλησιαστική εμπειρία, όπου το δόγμα βιώνεται ως τρόπος υπάρξεως και όχι ως αφηρημένη διατύπωση.